ஈழத்து தெருவோரம்
இரண்டு பட்டாம்பூச்சிகள்
காதுகிழிக்கும் குண்டுச்சத்தம். . .
கண்களில் மிரட்சித்திரை. . .
தெருநெடுக குருதிச்சகதி. . .
ஒருமைப்பாடாய் ஒப்பாரி. . .

இப்படியான சூழ்நிலைக் கொடுமைகளுடன்
இரண்டு பட்டாம் பூச்சிகளும்
வீதியுலா செல்கின்றன. . .அது
வீதியுலா அல்ல
பீதியுலா என்று
யாருக்கும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. . .

காற்றுவழிப் பயணத்திலும் - அடர்ந்த
காட்டுவழிப் பயணம்போல் பயம்
விழியினுள் நுலையும்
காட்சிகள் யாவும் சோக மயம். . .

குருதிச் சகதிக்குள்
மனிதப் பிரேதங்கள் விதைகளாய். . .
அவர்கள் மீண்டும் முளைத்திடார்களென
அய்யோ அங்கே மூலையின் ஓரம்
மூச்சுவிடக் கூட மறந்து
வீறிட்டு அழும் பச்சிளம் குழந்தையிடம்
யார் சொல்வது ? என
பட்டாம் பூச்சிகள் முனங்குவதை
யாரும் கேட்க வாய்ப்பில்லை. . .

அழும் குழந்தைக்கு அகோர பசி
குழந்தையின் ஒருபக்கம்
கஞ்சித்தட்டு அட்சயப்பாத்திரமாய்
மறுபக்கம் பெற்றோர்கள்
அனாதைப் பிணங்களாய். . .

கஞ்சித்தட்டை கைதொட்டு இழுத்து
சிணுங்கிக் கொண்டே - கீழே
சிந்திக்கொண்டே - குழந்தை
பருக்கைகளைச் சுவைக்கிறது
குருதிவாடையுடன். . .

வாயில்புகும் பருக்கைகள்
வளர்மொட்டுக்கு ஆகாரமாய். . .
கீழேவிழும் பருக்கைகள் - அதன்
பெற்றோர்களுக்கோ வாய்க்கரசியாய். . .

பூக்கள்கூட நெஞ்சில் குண்டுபாய்ந்து
கீழே சாய்ந்து இதழ்களில் இரத்தக்கரையுடன்
மாண்டு கிடக்கின்றன. . .

தாக்குதலுக்குத் தப்பிப் பிழைத்தவர்கள்
படகுகளில் கட்டுமரங்களில். . .ஊசலாடி
ஊசலாடும் உயிர்காக்க விரைகின்றனர். . .
அவர்களுடனே பட்டாம் பூச்சிகளும் பயணத்தில். . .

தூரத்தில் பெரிய படகு
துப்பாக்கிகளுடன் ஆட்கள்
ஆட்களா இல்லை
இல்லை அரக்கர்கள். . .
உயிருக்கு பயந்து கடலுக்கு
உள்ளே குதிக்கின்றனர் பாதிபேர்
உடலில் குண்டு பாய்ந்து
உயிரற்று விழுகின்றனர் மீதிபேர்
மூலை சிதறி. . .
உள்ளே குதித்தவர்கள்
மூச்சுத்திணறி. . .
கடல் அன்னையின் மடியில் தகனமாகின்றனர். . .
அவளும் தம் மக்களை அனைத்துக்கொள்கிறாள். . .
படகிடுக்கில் பதுங்கிக்கொண்டே
பட்டாம்பூச்சிகள் மட்டும் உயிருடன். . .
கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு வரை
யாருமில்லை உயிருடன். . .

பட்டாம் பூச்சிகள் மட்டும்
பறந்து கொண்டிருகின்றன. . .இன்னமும்
பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. . .

எங்கோ குண்டடிபட்டு
இறக்கை முழுதும் கருகி
அரைகுறை உயிருடன்
அரைகுறை உடலுடன் - அவைகள்
மரணந்தேடி பயணிப்பதை
யாருமே பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. . .

தண்ணீரில் உடல் தத்தளிக்கும்போது
மனம் தீப்பற்றி எரியுதடி. . .
உன்ஈர விழிகள் என்மனதை
தீவைத்து மெல்லத் திரும்புதடி. . .
மௌன மொழியின் பலஅர்த்தங்கள்
என்உயிரைச் சுற்றி வளைக்குதடி. . .
உன் இதழ்கள் இறுகிக் கிடந்தாலும்
கண்கள் காதலைச் சொல்லுதடி. . .

மொட்டாகவே இருந்த பூவொன்று
மலர்ந்து மார்பில் விழுந்ததென்ன. . .
கானலாகவே இருந்த காதலொன்று
பனித்துளியாய் மனதை நனைத்ததென்ன. . .
சிதறி வீழ்ந்த மனத்துண்டுகளெல்லாம்
சிற்பமாய் காதலைச் செதுக்கியதென்ன. . .
வார்த்தையாகவே இருந்த வாழ்க்கையொன்று
கவிதையாய் மொழிபெயர்த்து நின்றதென்ன. . .

ஏதோ தோன்றியது
எழுதுகிறேன். . .
காதல் பரிணாமத்தின்
இயற்கை தேர்விலிருந்து
விடுபட்டவர்கள் நாம். . .
ஆனாலும்
வாழ்கிறோம். . .
உயிர்த்துளியின் எச்சங்களாய்
உண்மையின் மிச்சங்களாய்
வளிமண்டலக் காற்றில்
உனக்குன்டான பங்கில்
உரிமை கோரியவன் நான். . .
மாறாக. . .
எனக்குண்டான பங்குமுழுதும்
எடுத்துப்போனவள் நீ. . .
உரிமை மறுத்தவள் நீ
உணர்வு கேடுத்தவள் நீ
என் உயிர்த்திசுக்களின்
கோரிக்கைகளுக்கு
ஊமைப்பதில் தந்தவளும் நீ. . .
எனக்குத் தெரியாது
எங்கோ போய்ச் சேர்ந்தாய்
எனக்குத் தெரியாது
எங்க்குண்டான உனதை
எங்கோ போய்ச் சேர்த்தாய். . .
காதல் எனக்கு
கானலாய். . .
இருந்தும் கிடந்தேன்
காதல் எனக்கு
சாபமாய். . . 
சபித்தும் தவம் புரியலானேன். . .
நீ என் செய்தாய்
உனக்குத்தான் தெரியாதே
உள்ளுணர்வின் அழுகுரல். . .
போலியிடம் பேயர்ந்தாய்
ஆழிமட்டம் அன்பு சுரந்தாய்
கனவுக்குள்ளும் நினைவுமலர்ந்தாய்
நினைவிலும் கனவுகாணுகின்றாய். . .
ஊண் மறந்தன செல்கள்
நாண் எரிந்தன விழிகள். . .
ஆசை தழுவிப்பிடித்தது
அன்பு லயித்துக் கிடந்தாது. . .
உன்னில் 
நா பேச்சு மறந்தது
பா மனது சொன்னது. . .
இறுதியில் என்ன நடந்தது. . .
நாடு கடத்தப்பட்டன
உன் கனவுகள். . .
சுடுகாடு கடத்தப்பட்டது
உன் காதல். . .
ஈரத்தசைகள்
அமிலம் குடித்தாற்போல். . .
கோரத்துயரங்கள் உன்னை
கொன்று குவித்தன. . .
நீ என் செய்வாய்?
உனக்குத்தான் தெரியாதே
உள்ளுணர்வின் அபயக்குரல். . .
எனக்குன்மேல்
பரிதாபம் இல்லை
இப்பொழுதும். . .
எனக்குன்மேல்
படுபயங்கர காதல்
இப்பொழுதும். . .
காதல் எனக்கு
கானலாய். . .
இருந்தும் கிடந்தேன் - இனி
இறந்தும் கிடப்பேன். . ..
ஏதோ தோன்றியது
எழுதினேன்............

பட்டதெல்லாம் கஷ்டமாக
பாத்ததெல்லம் கானலாக
பாடாதி உலகத்துல
பகல்கூட இருட்டாக. . .

வல்லரசா ஆக்குறோமுன்னு
வரிஞ்சுகட்டி நிக்கிராக
குடிசையெல்லாம் கோபுரமாக்க
மல்லுகட்டி மருவுராக. . .

கூழக்குடிக்கும் சனங்களுக்கு
குடிசைகூட இங்கில்ல
வரிஞ்சுகட்டி நிப்பவரெல்லாம்
எதைத்தான் கோபுரமாக்க. . .

குலசாமி கோயிலுக்கு
குடும்பத்தோட புறப்பட்டு
ஒருநாள் கஞ்சிய காசாக்கி - ஏழைக
ஊருதாண்டி போராக. . .

சாப்பாடு கறிசமச்சு - சாமிக்கு
சந்தனமும் பொட்டுவச்சு
தருவாறு சந்தோசமுன்னு
தரிசனம் செஞ்சுவாறாக. . .

கண்தொறப்பார் சாமின்னு
காத்துக்குகிடக்கும் ஏழைக்கு
உடுத்திக்கிற கந்தைகூட
உருப்படியா ஒன்னும் இல்லை. . .

துக்கத்த மறைச்சுவைக்க
தூக்கங்கூடத் துணையில்ல
காக்கவேண்டிய கடவுள்மட்டும்
கலர்கலரா தெரியுறாரு. . .

தேடிவந்த ஏழைக்கெல்லாம்
சோறுபோட மறந்துபோய்
அவர்மட்டும் தினம்தினம்
அபிசேகத்தில் குளிக்கிறாரு . . .

எத்தனையோ ஜென்மமாக
ஏழைக்கு வாழ்வில்ல
கண்ணாமுச்சி உலகத்தில
கஷ்டம் மட்டும் சாகவில்ல. . .

என்னதான் நடந்தாலும்
எல்லாத்தையும் பாத்துகிட்டே
சாமிமட்டும் நிக்குதிங்க
ஒத்தையில கல்லாக. . .

இது ஒரு மீள் பதிவு...

விவசாயிகள்.....!!!!!!!

மண்ணைப் பார்த்த நாள்முதல்
உண்ண உணவில்லை இன்றுவரை. . .
உயிர் சிந்தி - உழைத்து உழைத்தே
கைகளின் உள்ளங்கை கூட
கருப்புத்தோல் போர்த்தியிருந்தது. . .

பசியறியா காலம்போய்
வாழ வழிகேட்கும்
வயிற்றுக்கு - இன்றோ
பதில்கூற முடியாத
ஊமைகளாய் இவர்கள். . .

கண்ணீரால் நனைந்து
இவர்களின் இதயங்கூட
இன்று ஊறிப்போன நிலமைதான். . .

நெஞ்சுக் கூட்டின் ஆழமும்
கொஞ்சம் அதிகப்படுத்தப்பட்டுதான் இருந்தது. . .

பசிசெய்த கொலையால்
அந்த ஆழங்கூட - இவர்களின்
ஆவி புதைக்கும் பிணப்படுகுழியாய்த்தான். . .

மழைதந்த வறட்சியால்
இவற்களின் ம்ண்ணும்
இன்று வாய்பிளந்து
உயிர் விட்டுக்கொண்டிருப்பதுதான்
இன்னும் கொடுமை. . .

இது தொடர்ந்தால்
இவர்கள் அணைவரும்
பிணமாவது சத்தியம். . .

இவர்கள் பிணங்கண்டு மனமுருகி
பணந்திண்ணும் முதலைகளும்
மண்வாசனை மறந்து மாக்களும்
இரக்கங்கொண்டு எரித்துத் தொலைவோம்
எனப் பிணங்களைத் தீயிட்டு
எரிப்பதும் நிச்சயம். . .

எரித்த சாம்பலைக் கரைக்கத்
தண்ணீர் வேண்டுமே....?
அப்பொழுதாவது
மழை வரும்......!!!!!

(கணவனையிழந்த தாயொருத்தி தன் குழந்தையிடம் தான் பட்ட கஷ்டங்களைத் தாலாட்டாகக் கூருவது)

நான் பெத்த செல்வமே. . .

நாடாளும் ராசாவே

ஓந்தாயி பட்டதெல்லாம்

ஒழுங்காகக் கேட்டிடடா. . .

பாடாதிக் குடும்பத்தில

வேண்டாக்குறையா நான்பொறந்தேன்

பாதிக்கஞ்சி குடிச்சுத்தான்

படுபாவி நான்வளர்ந்தேன். . .

எங்கெங்கோ கடன்பட்டு

எத்தனையோ தொல்லபட்டு

ஏதோ ஒரு ஒப்புக்கு

கல்யாணம் நான் முடிச்சேன். . .

புருசங்காரன் வந்தபின்னே

பொலம்பல் கொஞ்சம் தீருமுன்னே

மஞ்சள்வாசன மாறுமுன்ன

மண்ணுக்குள்ள போயிட்டாரே. . .

கல்சுமக்கும் வேளையில

தலைசுத்தி நன்விழுந்தேன்

வயித்துக்குள்ள நீ இருக்குறத

அப்பத்தான் நான் அறிஞ்சேன். . .

உன்னப்பெத்து வளத்தெடுக்க

என்னத்தவிர யாருமில்ல - அதனால

கருத்தரிச்ச சேதிகூட - எனக்கு

கள்ளிப்பாலா கசந்திருச்சே. . .

உயிரெல்லாம் ஊணாக்கி

உன்னத்தான் நான்சுமந்தேன் 

வயிறெல்லாம் உதபட்டும்

வாடாம உன்ன வளத்தேன். . .

ஒன்னத்தான் பெத்தெடுக்க

ஓராயிரம் கஷ்ட்டப்பட்டேன்

ஒரு நாதிகூட இல்லாம

ஒன்ன நான் பெத்தெடுத்தேன். . .

பகல் ராத்திரி பாராம

பலவேலை நான் செஞ்சேன்

ஒருவாய் சோறூட்டத்தான்

அப்படியெல்லாம் நான் உழச்சேன். . .

கடல்போல சுமையெல்லாம்

வாழ்வுமுழுசும் வந்தாலும்

உன்முகத்தப் பாத்தாக்கா

எல்லாமே சுகந்தானடா. . .